X
تبلیغات
زولا
تاریخ : یکشنبه 26 دی‌ماه سال 1395 | 10:08 | نویسنده : چکاوک

دارن‌ یه‌ بُرجی‌ می‌سازن‌ با ده‌ هزار تا پنجره‌

می‌گن‌ که‌ قدِ برجشون‌ از آسمون‌ بُلن‌تره‌

برای‌ ساختنش‌ هزار هزار درختو سر زدن‌
پرنده‌های‌ بی‌درخت‌ از این‌ حوالی‌ پَرزدن‌

می‌گن‌ که‌ این‌ برج‌ِ بلند باعث‌ِ افتخار ماس‌
حیف‌ که‌ کسی نمی‌دونه خونه‌ی افتخار کجاس

باعث‌ِ افتخار تویی‌ دخترِ توی‌ کارخونه‌
که‌ چرخ‌ِ زنده‌موندنو دستای‌ تو می‌چرخونه‌

باعث‌ِ افتخار تویی‌ سپورِ پیرِ ژنده‌پوش‌
نه‌ این‌ ستون‌ِ سنگی‌ِ لال‌ِ بدون‌ِ چشم‌ و گوش

ستون‌ِ آسمون‌ خراش‌!
سایه‌تو ننداز رو سَرَم‌
تو شب‌ِ بی‌ ستاره‌ هم‌
من‌ از تو آفتابی‌تَرَم‌

یه‌ روز میاد که‌ آدما تو رو به‌ هم‌ نشون‌ بِدَن‌
به‌ ارتفاعت‌ لقب‌ِ «پایه‌ی‌ آسمون‌» بِدَن‌

اما خودت‌ خوب‌ می‌دونی‌ پایه‌ نداره‌ آسمون‌
اون‌ که‌ زمینی‌ نمی‌شه‌ با حرف‌ِ پوچ‌ِ این و اون‌

پَس‌ مث‌ِ طبل‌ صدا نکن‌! نگو بُلن‌ترین‌ منم‌!
من‌ واسه‌ رسوا کردنت‌ حرف از درختا می‌زنم‌

درختای‌ مُرده‌ هنوز، خواب‌ِ پرنده‌ می‌بینن‌
پرنده‌های‌ بی‌ درخت‌ رو سیمای‌ برق‌ می‌شینن‌

به‌ قد و قامتت‌ نناز ! آهای‌! بلندِ بی‌خبر!
درختا باز قد می‌کشن حتا تو سایه‌ی تبر.

ستون‌ِ آسمون‌ خراش‌
سایه‌تو ننداز رو سَرَم‌
تو شب‌ِ بی‌ ستاره‌ هم‌
من‌ از تو آفتابی‌تَرَم.

یغما گلرویی / ۱۳۷۸



موضوعات وب
آرشیو مطالب
لینک های مفید
آمار سایت
تعداد بازدید ها: 35489



  • paper | ادیات | بک لینک رپورتاژ
  • رپرتاژاگهی | خرید رپورتاژ ارزان